Еден од највлијателните бугарски интелектуалци историчарот Николај Овчаров се откажува од тврдењето дека Македонците можат да се вратат во бугарски јасли. Тој тврди дека случувањата на стадионот каде се играше мечот меѓу Македонија и Бугатија се кулминација на цела низа подбивања на против Бугарија.
Овчаров во текстот за Труд Македонците ги нарекува Северномакедонци и индицира дека политичката сила ВМРО ДПМНЕ имала рака во ,,понеделничките простаклуци” во Скопје.
Според професорот антибугарските скандирања во Скопје биле извикувани на чист бугарски јазик.
Во продолжение дел од таканаречена анализа на Овчаров:
„Фудбалски војни“ не се случуваат првпат. Добро се сеќавам на шокот во кој падна светот по трагедијата на стадионот Хејзел во Брисел. За младите, ќе ви кажам дека ова се случи во далечната 1985 година за време на финалето на турнирот во Лигата на шампионите на УЕФА помеѓу Ливерпул и Јувентус. Во црната вечер на 29 мај англиски навивачи ги нападнаа навивачите на „Старата дама“. Италијанците се обидуваат да побегнат, но патот им е блокиран од бетонскиот ѕид на трибината. Поради навалицата и големиот притисок на толпата таа се срушила врз народот при што загинале 39 лица.
Вандализмот на британските хулигани тогаш беше секојдневие, поради што тогашната премиерка на Обединетото Кралство Маргарет Тачер нареди повлекување на англиските клубови од европските турнири. Подоцна и УЕФА ги суспендираше на „неопределено време“. На крајот на краиштата, англиските тимови не учествуваат на европските турнири во следните 5 сезони, а „Ливерпул“ – дополнителна година. Но, овие мерки дефинитивно функционираат, а англискиот хулиганизам е практично елиминиран. Јас самиот бев на натпревар на Манчестер Јунајтед на Олд Трафорд – Театарот на соништата – и многу добро знам дека атмосферата таму е речиси како вистински театар.
Класичен пример за „фудбалска војна“ е конфликтот меѓу земјите од Латинска Америка Ел Салвадор и Хондурас во 1969 година. Непосредна причина за војната беше загубата на репрезентацијата на Хондурас од онаа на Ел Салвадор на 15 јуни 1969 година. за време на квалификациите за Светското првенство во 1970 година.
Се разбира, вистинските причини се политички и економски. Воениот судир е кулминација на дивиот национализам што ги зафати двете земји. А главната причина за конфликтот е произволното окупирање на земјоделските површини во пограничните региони на Хондурас од страна на салвадорските селани без земја. Режимот во главниот град Тегусигалпа се обидува да ги принуди да ја напуштат територијата на земјата, но тоа предизвикува реакција на Сан Салвадор. Во оваа земја, тие стравуваат дека враќањето на масата сиромашни и безземјени селани ќе наложи потреба од спроведување на аграрна реформа за нивно земјиште на сметка на големите сопственици.
Во меѓувреме, медиумите во двете земји дополнително ја наелектризираа атмосферата. По загубата на тимот на Хондурас, Националното радио апелира за протерување на салвадорските селани од територијата на Хондурас. Како одговор, во Ел Салвадор се одржаа масовни демонстрации. Следеа низа гранични инциденти кои доведоа до прекин на дипломатските односи меѓу двете земји.
„Војната е продолжување на политиката со други средства“, вели мудриот Карл фон Клаузевиц. На 14 јули, војската на Салвадор навлегла на територијата на Хондурас и избувнал вистински масакр. За кратко време загинаа повеќе од 3.000 луѓе. Дури тогаш стапи Организацијата на американските држави под контрола на САД и беше потпишано примирје. Сепак, тензијата меѓу двете земји продолжи до 1972 година, со повремени крвави судири долж границата. Војната официјално заврши само со склучување на мировен договор на 30 октомври 1980 година.
На овие приказни ми текна по понеделничкиот натпревар во Скопје помеѓу репрезентациите на Бугарија и Македонија. Но „грдото лице на македонизмот“ што се покажа таму во многу нешта ги надмина споменатите примери. Всушност, изливите на омраза на стадионот се кулминација на цела низа потсмевки на северномакедонските играчи против Бугарија. Веќе повеќе пати видовме како палат бугарски знамиња, ги пцујат сите Бугари и креваат пароли со навредлива содржина кон нашата Татковина.
Долго време кај нас чувствуваа некаков татковски или братски однос кон Вардарци. Многумина живееја со романтичната идеја за Македонија како една од лулките на Бугарија. Секогаш се верувало дека ќе се „реформираат“ и ќе ги прифатат очигледните историски факти, јасно сведочејќи за бугарското потекло на т.н. А некои наши политичари, понижувачки за нашата држава, за малку ќе побараа од соседите да не им се „лутат“ и да се вратат на преговарачка маса.
Но, по фудбалскиот натпревар во главниот град на Република Македонија паднаа сите маски. На тоа му претходеа заклетви за фер-плеј и добар тон од северномакедонската страна. Ништо од ова не се случи. Веќе на почетокот целата публика масовно ја исвирка бугарската химна. Цело време Бугарите на теренот беа провоцирани и од играчите на РСМ и од трибините. Во скандирањата јасно слушнаа цинизам и навреди кои многу добро ги знаеме од претходните години.
Сепак, највпечатливи беа снимките од телевизиските камери насочени кон публиката. Сите ги видоа дивите лица, непристојните гестови, движечките усни, извикуваните пцовки, изговорени, за жал, на убав бугарски јазик. А тоа беа претежно млади луѓе, во чиишто глави уште од детството им беше дупнато во главата дека треба да мразат Бугари. Ова е пеколното дело на македонизмот. За да се случи оваа омраза, се погрижија цели генерации фалсификатори – политичари, новинари и „научници“. Моите „колеги“, кои измислија сосема нова „наука“, искривувајќи ги јасните историски факти. Создадоа нов јазик и го нарекоа „македонски“. А го навредуваше и навредуваше „Мајка Бугарија“, како што со потсмев ја нарекуваа истата Татковина во која некогаш се заколнале и за која крв пролеале нивните дедовци.
Кога сме веќе кај дедовците на денешните северномакедонци, мислам на уште една интересна фудбалска приказна од минатото. Во 1942 година, за време на Втората светска војна, Вардарска Македонија беше под управа на Кралството Бугарија, а скопскиот фудбалски клуб „Македонија“ играше против ФК „Левски“ во рамките на нашето државно првенство. Натпреварот почнува со голем скандал, бидејќи играчите на „Македонија“ креваат раце во огнен хитлеров поздрав. Сепак, фудбалерите на Левски одбиваат и демонстративно ги држат рацете до телото. За ова самоволие од Фудбалскиот сојуз се казнети со 10.000 лева. Па, според северномакедонската пропаганда, ние Бугарите сме „фашисти“ и „нацисти“.
Но и овој факт од поновата историја е искривен од вардаровите. Пред само неколку години таму беше снимен филмот „Трето полувреме“ кој се однесуваше на дотичниот натпревар. Производството е со буџет од 2.150.000 евра, огромен за нашата држава, а е прогласен за „проект од национален интерес“. Во филмот Бугарите се претставени како окупаторски ѕверови кои сакаат да го убијат еврејскиот тренер на македонскиот тим, додека гледачите на трибините скандираат против „бугарската фашистичка окупација“. Очигледни се шпекулациите за трагичната судбина на еврејското население од Македонија и Тракија. Меѓутоа, во филмот за нацистите, Бугарите, а не Германците, всушност ја вршат депортацијата на Евреите на овие простори.
Инаку, нашата ЦСКА во јули годинава уште еднаш ја победи истата „Македонија“ во Европската лига на конференции. Интересно е што тогаш немаше испади на трибините и северномакедонците послушно и нежалосно ја прифатија здравата борба. И се прашувам дали некоја политичка сила има рака во понеделничките простаци во Скопје. Затоа што настапите таа вечер беа неверојатно слични на демонстрациите организирани против таканаречениот „француски предлог“ од партијата ВМРО-ДПМНЕ!?
