…ретко кој е изненаден од пожарите, тепањата и конечно од бришењето на бугарските здруженија во Македонија од регистарот на невладини организации во земјава.



Откако со децении во југословенската официјална историографија и учебниците по историја на сите нивоа се учеше дека Иван Михаилов и цар Борис III биле „фашисти“, нема што друго да се очекува од денешните фанатични југословенски „патриоти“ во однос на Центрите за култура „Иван Михаилов“ и „ Цар Борис III“, кои ги носат нивните имиња, пишува Иван Николов, претседател на Куклтурно информациониот центар на Бугарите во „Босилеград“- Србија, и редовен колумнист на агенцијата БГНЕС.

„Така се воспитувани и учени, така работат.

Сега само ги жнееме горчливите плодови од лажните предавања за историја и литература, од илјадниците антибугарски написи, од „Трето полувреме“ и други северномакедонски и југословенски антибугарски филмови, од систематското влевање страво за опасноста од „бугаризација“ на Македонија итн.

Од пејачот Алабаковски до претседателот Пендаровски, сите се воспитаници во истото училиште каде со години ги учеле дека Бугарите се фашисти и окупатори, а Тито е олицетворение на хуманизмот, слободата и правдата.

(…)
Србија и Северна Македонија се чини дека се замрзнати во времето. Иако Југославија одамна престана да постои, југословенизмот и македонизмот како антибугарска идеологија продолжуваат да живеат не само во главите на луѓето, туку и во политичкиот систем и државната структура. Во Србија го штитат Титовото комунистичко наследство и заедно со него ги рехабилитираат заветените фашисти Милан Недиќ, Димитрије Лотиќ, Дража Михајловиќ и Николај Велимировиќ и никој не е импресиониран од ова!?

Во Македонија, ја набедуваат Бугарија, која активно ја наметнуваше македонската државност, за фашизам, ги негираат основачите на нивната држава – ВМРО и нејзините водачи Даме Груев, Гоце Делчев, Тодор Александров и Иван Михаилов, затоа што за време на нивниот живот се декларирале како Македонци. Бугари!?

Од друга страна, југоносталгијата и македонизмот, како антибугарска, сега антиевропска идеологија, ги зароби главите на луѓето од најниските до највисоките општествени слоеви до таа мера што тие стануваат опасни не само за иднината на државата но и за самите македонски граѓани.

Тие се опасни и за националните интереси на Бугарија и мирот и безбедноста на Балканот. Како што се борат со имагинарните „фашисти“, тие почнуваат се повеќе да личат на нив. Сега ги уништуваат и забрануваат само бугарските културни центри, но нивниот фанатизам може да оди и кај народот. На интернет кружат списоци со имиња на Бугари таргетирани за нешто, а тоа е веќе опасно. Доволно индикативен е случајот со претепувањето на секретарот на бугарскиот културен центар „Цар Борис“ во Охрид, Христијан Пендиков.

Особено денес, кога на сцена стапуваат пресвртните точки во историјата. На исток од нас се води војна, а од нејзиниот исход зависи судбината на човештвото. Како н

икогаш досега во историјата, ни треба просветлување, просветлување и ништо друго освен просветлување.

Навикнати сме со презир и потсмев да се однесуваме кон историските лаги и фалсификати што ни се излеваат дење и ноќе. Ова воопшто не е смешно. Исклучително е опасно кога ги прегрнува и мотивира масите и станува материјална сила.