На територијата на Пиринска Македонија живеат околу 90% Македонци христијани и Македонци муслимани со македонски национален идентитет и околу 5% Бугарофили се плод на бугарската асимилаторска политика во 19 и 20 век, 5% Роми) и 2% Турци, тврди Атанас Киријаков македонски активист од Благоевград.
“Името Македонија, македонско, македонско е гордост, достоинство и радост за личноста – име што се пренесува низ вековите од нашите прадедовци до денес. Со македонскиот грб (Лав) на Филип Втори и Александар Велики, знамето беше подигнато како симбол на самоопределување во националноослободителните борби за македонската држава. Лавот се наоѓа во Македонија во цркви и манастири. Затоа, Македонија не е географска област и концепт, туку значење, содржина, состојба и достоинство на еден народ – македонскиот народ, кој е горд и умира за Македонија”, пишува Кирјаков и додава дека Пиринска Македонија е дел од цела Македонија и му припаѓа на македонскиот народ, формиран како таков од антиката, го продолжи своето владеење за време на османлиската власт и ја бранеше својата национална независност по нејзината фрагментација од воено-сепаратистичкиот сојуз помеѓу Бугарија, Србија и Грција во 1912 година до денес, денес.
“Македонците и од Пиринскиот дел на Македонија и од другите делови на Македонија се разликуваат од своите соседи – Бугари, Срби, Грци и Албанци по јазик, култура, фолклор и етнопсихологија. Денес тие се поделени како заедница како и сите други словенски говорители. Народи – Срби, Хрвати, Словенци, Руси, Полјаци, Бугари, Чеси, Словаци и Украинци. По поделбата на Македонија во 1912 година, македонските борци, следбеници на Гоце Делчев, Даме Груев, Јане Сандански, централистите, санданистите, ја продолжија вековната борба., Александар Цанков, Тодор Александров, Ванчо Михаилов (Главорезо) и други , долго време го запре националниот идентитет на Македонецот во Пиринска Македонија, ширејќи страв и терор кај населението. Борбата за национална независност во Пиринска Македонија не стивнува во периодот 1948-1990 година кога тоталитарниот режим на Тодор Живков доследно и намерно ги уништи Македонците и ги потисна сите размислувања за човекови права, слобода и независност. мачени, убиени, интернирани. По распадот на комунистичкиот систем во Бугарија во 1989 година во Пиринска Македонија се обнови борбата на македонскиот народ за национално ослободување, но паралелно со ова движење во Бугарија оживеа неосухоризмот, неофашизмот, неонационализмот и шовинизмот насочени против ослободителното движење во Македонија”, вели во својот став Кирјаков кој е претседател на Културно-едукативното и спортско друштво “Светилка” од Благоевград.
