Проблемот меѓу Бугарија и Рс Македонија не е нашиот однос кон Гоце Делчев, нешто апсурдно. Проблемот е во неревидираното југословенско комунистичко наследство на младата држава. Сите аргументи на медиумите контролирани од поранешната номенклатура, МАНУ, како и претседателот Пендаровски и премиерот Заев и другите претставници на официјалната влада или опозиција се сведени на една работа: зачувување на етноинженерскиот постулат на Новаковиќ-Коминтерн-Тито.
Ова е оценка на Иван Николов новинар, публицист, издавач, главен уредник на списанието Бугарија-Македонија и директор на издавачката куќа „Свети Климент Охридски“ во напис за БГНЕС.
Според Николов, кого БГНЕС го претставува како еден од најголемите познавачи на балканските прашања, горната оценка се потврдувала и со фактот дека на 26 јануари 2006 година, кога во Парламентарното собрание на Советот на Европа беше изгласана резолуција со која се осудува комунизмот, повеќето македонски делегати биле воздржани.
„Со овој идеолошки товар, Рс Македонија сега се соочува со портите на ЕУ. Ние, околу два и пол милиони потомци на бегалци од Македонија во Бугарија, искрено посакуваме братската земја да стане полноправна членка на европското семејство, додека со вознемиреност и надеж следиме што се случува таму.
Ние ги разбираме психолошките предуслови за да се спротивставиме на изложеноста на минатото, но дали слободата и демократијата сè уште не се оружје што ги одврзува рацете и го топи мразот што ја затегна совеста?
Зошто, тогаш 30 години по распадот на Југославија, не се испитуваат злосторствата извршени по 1944 година врз народот, дали се ревидираат вештачките идеолошки сугестии за историските настани, ренесансата, револуционерните борби и личностите во нив?!
