Македонецот Роберт Милески кој е успешен бизнисмен и повратник од Германија и Австрија отворено раскажува за маките и големата болка на македонските емигранти кои ја напуштаат Македонија барајќи парче леб во Европа и пошироко.
Милески за прв пат јавно раскажува за темната страна на модерното печалбарство:
Чувството на Осаменост во Странство
Ги затворам очите и ја чувствувам тежината на одлуката што ја донесов пред многу години. Напуштањето на домот беше како отворање врата кон непознатото, кон нови предизвици, кон непредвидливото. Многумина зборуваат за патувањето, за авантурите и за новите искуства како за нешто прекрасно и возбудливо. Но, малкумина зборуваат за темната страна на таа приказна, за осаменоста, за копнежот, за болката што доаѓа со секој здив во странство.
Почетокот на Патувањето
Се сеќавам на првиот ден кога ја напуштив Македонија. Срцето ми беше тешко, но исполнето со надеж и очекувања. Ги гушнав најблиските и им реков дека ќе бидам добро. Лагата се плетеше лесно, бидејќи и јас сакав да верувам во неа. Патувањето беше како транзиција помеѓу двата света – оној што го познавам и оној што требаше да го запознаам. Стигнувањето во новата земја беше истовремено и олеснување и шок. Сè беше ново, непознато и предизвикувачко.
Осаменост во Метежот
Првите неколку месеци поминаа во откривање на новото опкружување. Луѓето беа љубезни, но истовремено и дистанцирани. Јазикот беше бариера што се обидував да ја прескокнам секој ден. Секоја реченица, секој разговор беше борба. Се чувствував како да живеам во меур, окружен со луѓе, но сепак сам. Љубезните насмевки и пријателските гестови не можеа да ја пополнат празнината што ја чувствував во душата.
Борба за Прифаќање
Една од најтешките работи беше да се најде својот простор во новата заедница. Носталгијата за дома беше постојан придружник. Се сеќавам на бескрајните ноќи, лежев во креветот, слушајќи ги звуците на градот што никогаш не спие (Берлин). Мислите ме враќаа назад во Македонија, кон пријателите и семејството што ги оставив зад себе. Тие беа таму, живееја свои животи, додека јас се чувствував како изгубен во време и простор.
Работата како Спас и Казна
Работата што ја добив беше како светлина на крајот од тунелот. Мислев дека ќе ме спаси од осаменоста и ќе ми донесе нови пријателства. Но, реалноста беше поинаква. Работата беше исцрпувачка, а колегите беа професионални, но далечни. Секој ден беше борба за признание, за место под сонцето. Осаменоста на работното место беше уште потешка, бидејќи го правеше секој ден бескрајно долг и тежок.
Празни Празници
Најтешки беа празниците. Сите тие празнични денови кога семејството се собираше дома, јас бев сам во туѓина. Божик, Нова Година, родендени – сите тие беа празници што ги минував сам или со површни познанства. Се обидував да се насмеам, да го скријам копнежот, но вистината беше очигледна. Срцето ми беше далеку од тука, копнееше за домот, за топлината на семејното огниште.
Борбата за Идентитет
Борбата за зачувување на својот идентитет беше уште еден фронт на кој се борев секој ден. Во обидите да се вклопам, да се прилагодам, да бидам дел од новото општество, чувствував како го губам својот идентитет. Секој ден беше компромис, секој збор беше тест за мојата посветеност кон корените. Се плашев дека еден ден ќе се погледнам во огледало и не ќе препознам кој сум.
Малите Радости и Големите Болки
Секако, имаше и мали радости – моменти на успех, на признание, на пријателства што се родија низ болката и предизвиците. Но, тие беа како капки во океанот на осаменоста. Секој мал успех беше придружен со мислата за тоа што сум жртвувал, за цената што ја платив за тој миг на среќа.
Повратокот
Секогаш кога се враќав дома, чувствував мешавина од радост и тага. Радоста што го гледам семејството, што ја слушам познатата музика, што го дишам истиот воздух. Но, тага што знам дека повторно ќе морам да се вратам во туѓина, да продолжам да ја живеам својата осаменичка приказна. Повратокот беше како потсетник на животот што го оставив зад себе, на сонот што го жртвував за реалноста.
Заклучок
Животот во странство е тежок, болен и осамен. Тој бара жртви што малкумина се подготвени да ги направат. Тој е тест на нашата издржливост, на нашата способност да преживееме и да се прилагодиме. Но, во таа борба, ние учиме за себе, за нашите граници, за нашите сили. И на крајот, без разлика колку е тешко, знаеме дека сме се обиделе, дека сме се бореле и дека сме живееле. Аха..
