Бугарскиот истражувач и публицист Александар Тацов во текст во кој се обидува да открие кој е најголемиот отпадник во бугарската историја, пред бугарската јавност ја открива тајната околу биографијата на Никола Вапцаров.
Иако на моменти тој манипулира со шпекулации кои не се потврдени со ништо пред се околку руското и комунистичко влијание на Вапцаров тој јасно укажува дека генијалниот поет убиен од бугарските фашисти бил Македонец.
Според Тацов Вапцаров бил Македонец многу пред втората светска војна и години пред Коминтерната да ја ,,измисли” македонската нација како што вели лажната бугарска пропаганда која не признава дека Македонците и пред втората светска војна биле засебна нација.
Целата анализа на Тацов кој нема дилема дека Вапцаров бил Македонец а не Бугарин:
На 23 јули 2022 година, по повод 80-годишнината од стрелањето на Никола Вапцаров, претседателот Румен Радев изјави дека Вапцаров е „маченик на праведната кауза која во последните години новите ревизионисти се обидуваат да ја избришат од нашата историја и се случува вандализмот врз антифашистичките споменици и всадувањето на историското незнаење во општеството”.
Ништо ново во Бугарија досега. Проруски политичар велича просоветски комунистички терорист, обајцата со заедничка идеолошка генеза…
Но, не се залажувајте, почитувани читатели, учеството во комунистичкиот тероризам е најмалиот дел од злосторствата на Никола Вапцаров.
Затоа што 99% од Бугарите не знаат дека тој не е Бугарин, според неговите сопствени изјави и усни и писмени. Јавно се декларирал како „македонски и македонски писател“. Со години издаваше печатени органи и создаваше „македонски“ организации… „Тајна“ досега скриена, иако документите одамна се декласифицирани. Тоа не го знаат ниту познатите научници на комунизмот.
Шокантно, нели?
Причината е едноставна.
Недозволиво е јавното разобличување на очигледното национално предавство на Вапцаров и неговиот доброволен македонизам. Затоа што се заканува да експлодира од внатре во цел систем кој ја презеде контролата врз речиси сите институции на Републиката. Ова е кастата на ,,Комунисти или активни борци против фашизмот и капитализмот (АБпФК) претставена од нивните деца, внуци, најблиски и клиенти. Осветлувањето на случајот на Никола Вапцаров може да има домино ефект и ќе извади на виделина низа злодела извршени од БКП (т.е. АБпФК) и поврзани со присилната македонизација на Пиринска Македонија, со негирање на националниот суверенитет во тој регион.
Како и кај многу и разни придружни кривични дела лошата работа е што не постои начин да се дојде до убедливо оправдување за овие постапки. Јасно е како ден дека се работи за низа најтешки злосторства против државата и нацијата, во нивната најчиста, „хемиска“ форма.
Оваа можност ги ужаснува наследниците на АБпФК што владее со земјата, уште повеќе во услови на криза во односите со Северна Македонија. Заканата е дека фактите за злосторствата на нивните предци ќе излезат на површина, ќе ги изложат на општеството, давејќи се во историско незнаење и ќе ги претворат во маргиналци. Ова би било катастрофа за кастата, за нејзините политички претставници (БСП и придружните партии), за клиентелата на „интелектуалците“, како и за целата Петта колона на руските интереси, Златната кокошка за потомците на АБпФК. Затоа борбата за „случајот Вапцаров“ ќе се води до крај.
Мобилизацијата ќе биде завршена.
Бидејќи тој не е обичен „поет-револуционер“, туку е издигнат во ранг на икона за „бугарската антифашистичка борба“, односно морален столб на кастата АБпФК, „бугарски пролетер поет“, „железен револуционер со кристално чиста совест“ итн. Постои реална опасност пропаѓањето на овој лажен идол да го означи почетокот на крајот за кастата која сè уште ја држи економската моќ во земјата…
А сепак, кој е Никола Вапцаров?
Личноста Никола Јонков Вапцаров е еден од најголемите национални отпадници во бугарската историја, се чини дека е најголем.
За ваша информација Вапцаров не е Бугарин. Официјално, писмено и доброволно се откажал од татковината (сето тоа документирано) и станал „Македонец и македонски писател“, според тогашните најнови упатства на Коминтерната. Во 1930-тите, тој веќе беше остварен, фанатичен комунист.
Индоктринација
Младиот Никола како дете бил индоктриниран од Русин, кого таткото го земал во нивната куќа. Агентот на НКВД, д-р Мејлер е тој што го води младиот човек кон поезијата и социјализмот. Јонко Вапцаров веќе неколку години никогаш не разбрал дека овој човек, чиј живот буквално го спасил, му го заматувал умот на своето дете со книгите на Ленин.
Никола го посветил целиот свој живот на победата на пролетаријатот и на помагање на СССР. Ја фрли сета своја сила да ја протурка резолуцијата на Коминтерната од 11 јануари 1934 година и започна неуморна борба за признавање и афирмација на тракиската, добруџата и пред се македонската нација, неговата нација…
Со години објавувал печатени органи и создавал „македонски“ организации (види ги неговите публикации во врска со „Македонскиот литературен круг“ МЛК, 1939 година)… Пишувал на бугарски, само затоа што „македонскиот“ јазик сè уште не бил измислен.
МЛК беше македонско комунистичко книжевно друштво, главно составено од разочарани и маргинализирани поединци кои подоцна станаа важни културни фактори на новата јужномакедонска држава. Во него, покрај Никола Вапцаров, работат Михаил Сматракалев, Венко Марковски, Димитар Митрев, Коле Неделковски, Васил Ивановски, Антон Попов и уште неколку писатели.
Според Владимир Перев, тоа се „глутница волци“, недокажани фигури, нетрпеливи за моќ, пари и кариера. Карактеристична фигура таму е Венко Марковски. Тој е идниот творец на новата македонска азбука, која подоцна ќе ја негира и ќе се врати во бугарската културна сфера, каде Тодор Живков срдечно го прими и го опсипува со почести. А Васил Ивановски е агент на Коминтерната, кој во годините пред војната го објавил познатиот паскил „Зошто ние Македонците сме посебна нација“ и со помош на Гео Пирински го дистрибуирал меѓу имигрантските организации во САД и Канада.
Вапцаров: За Македонија и обврските на македонските писатели кон неа, кои мора да ги следат револуционерните идеи на Гоце Делчев и Даме Груев“ пред собирот на Македонскиот литературен круг:
Октомври 1938 година, известувач Н. Вапцаров:
Ние сме Македонци. И нашата креативност мора да биде во служба на македонската кауза. На многумина ќе им биде тешко… Се случи во српска и грчка Македонија големобугарските утопии да се оладат и да се засили една генерација, воодушевена од слоганот – Слободна и независна Македонија! Ова е најважната фаза на македонското прашање во последните години…
(објавено во Литературен форум, бр. 8, 22-28 февруари 1955 година, стр. 1, 6, 7. (н.))
Види исто така: „Статут на Македонскиот литературен круг: [Софија], април 1939 година“.
ОСНОВИ НА КРУГОТ Суштина 1. Круг е самостојна (независна) група на (македонски) поети и писатели обединети со заедничката цел да работат на создавање македонска белетристика…
(објавено во Македонскиот литературен круг, стр. 175-176. Факсимил. Друга, втора верзија на статутот, види стр. 53-54. http://www.sitebulgarizaedno.com)
Неговиот татко, стариот борач, мора да се врти во својот гроб. Во единствената стихозбирка на Вапцаров објавена за време на неговиот живот – „Моторни песни“ има циклус „Песни за татковината“, (види „Татковина“, „Земја“, „Елтепска“, „Мајка“, „Реферат“, „Илинденска “, „Кралеви на Марко“), но нема ниту еден стих посветен на Бугарија. А која е неговата татковина, поетот најсликовито изразен во неговата песна „Земја“, во која категорично ја издвојува својата татковина Македонија од земјата во која живее – Бугарија.
Оваа земја ја газам сега
оваа земја што пролетен ветар ја буди
оваа земја не е моја земја
оваа земја, прости ми, е туѓа.
…
Над мојата земја на небото почива Пирин.
И Маврите во бура пеат илинденски приказни,
над Охридски лазур е толку пространо и сино,
а подолу е светлиот брег на Егејот.
Тероризам
Верен на упатствата на Коминтерната, Н.Ј. ноември 1940 година), учествува на платена позиција во воена организација која дејствува против националните интереси на Бугарија (купува и дистрибуира стотици килограми експлозив, како и оружје, а исто така прима, складира и дистрибуира средства наменети за горенаведените акции). .. Неговата вина е толку голема, што ни цар Борис не можеше да се ослободи од него. Тој – син на неговиот личен пријател Јонко Вапцаров!
Никола Вапцаров лично обезбедил ТНТ да разнесе неколку возови и лично е одговорен за смртта на шестмина железничари – невини бугарски државјани со семејства без родители. Дури и тоа ќе му беше простено и ќе добиеше доживотен затвор наместо смрт доколку неговата одбрана можеше да докаже дека е мотивиран од идеолошки, политички мотиви. Но, несомнено беше утврдено, а тој самиот детално раскажа (тоа е во архивата на судењето), дека со години тајно добивал од Коминтерната огромна за тоа време плата, со која, без да работи, можел да живее. под кирија во центарот на Софија, да јаде богато, а неговата сопруга постојано да менува луксузни модни комбинации, чевли, чанти, кожи и други додатоци.
Признанието на Вапцаров во полиција било дадено само неколку дена по неговото апсење. На 111 страници, напишани со „цврст, ракопис“, Вапцаров детално ги открива сите негови незаконски активности. Тој детално ги опишува и упатствата што ги добил и парите со кои бил платен. Ги објавува сите свои врски, појави и соработници. Надалеку е познато дека при распитите не бил подложен на присилни мерки. Спротивното е фикција за лековерните.
Значајно е и тоа што за време на отвореното судење не се ни покрена сериозно прашањето за неговиот литературен талент, во обид да се добијат олеснителни околности…
Митологијата
По 9 септември 1944 година, БКП одлучи да го ракоположи за икона на „големиот пролетер и бугарски (!) поет“, „херој на меѓународното комунистичко движење“ (во меѓувреме, кандидатурата на Смирненски беше отфрлена…).
Всушност, ова е измислен идол – железниот комунист и генијален поет. Овој идол е создаден по налог на штабот на комунистичката пропаганда, преку огромен број преводи субвенционирани низ целиот прогресивен свет. Огромни средства се издвоени за преводи и пропаганда во странство и во НРБ. Неговата ѕвезда постхумно „издигна“ на конгресите на Светскиот мировен совет (прокомунистичка субверзивна организација насочена против западните демократии за време на Студената војна, предводена од советските тајни служби) во Париз и во Прага во 1949 година, кога, така да се каже да речеме, прво промовиран во „прогресивци ширум светот“…
Ова се фактите! Тие сега се декласифицирани и достапни во архивите. Но, инсинуациите и прикривањето на неласкавите факти за личноста на Никола Вапцаров продолжуваат и сега, повеќе од 75 години по конечната „победа на социјализмот“, дури и во услови на инаку демократски систем. Неуморните напори на апологетите на Вапцаров (генерички поврзани со АБпФК и писателските кругови што им служат), поддржани од повеќето медиуми (исто така во рацете на децата и внуците на АБпФК), се насочени кон одржување на митологијата околу неговата личност, така што да не излезат на виделина и сопствените (татковните) злосторства. Тие главно се насочени кон слоевите на населението кои се зомбизирани од децениската социјална пропаганда, како и кон младата генерација, која не знае ништо за ова прашање.
Поезијата на Вапцаров служи пред сè, директно и индиректно, на пролетерската револуција и на комунистичките идеи, потврдени од раководството на КПСС (б) и лично од големиот Сталин! Неговата поезија и граѓанските позиции се во целосно единство, тоа е неговата двојна суштина. Тој се чувствува себеси граѓанин на земјата на победничкиот социјализам, граѓанин на СССР. Затоа што во зрела возраст не се чувствува како бугарски државјанин, ниту се чувствува како бугарин.
А всушност, Никола Вапцаров е христоматски пример на отпадник во неговата најчиста хемиска форма. Друг таков случај во бугарската историја нема. Ниту еден национален предавник не ги негираше своите бугарски корени и сите тие се потрудија да објаснат како сè правеле „за добробит на нацијата“ (види подолу).
Видете ги во врска со тоа биографиите на генералите-предавници: Владимир Заимов, Радко Димитриев, Иван Маринов. Десетици споменици, улици, булевари (вклучително и во Софија) и населби се именувани по второто. На овој начин се почестува и првиот (вклучително и во Софија). Името на третиот (најистакнатиот предавник) не е почестено затоа што се чувало во тајност до крајот на 70-тите, а подоцна официјално не се познати детали од неговата биографија (изгледа затоа што бил советски агент регрутиран уште во 20-тите години, добитник на ордените „Ленин“ и „Херој на СССР“).
Нормално, најгорчлив од предавниците е самиот Никола Вапцаров. Во негова чест се именувани безброј улици, училишта, бизниси и секакви локации, како и безброј споменици и спомен-табли. Никој од тогаш не е преименуван. Неговото име го носи и денешната поморска школа која подготвува офицери на НАТО (!).
Овие знаци не се ништо друго туку споменици на национален срам.
За споредба, погледнете ја шегата со споменот на Хаџи Димитар и неговите другари – нивното дело е заборавено, врвот всушност е преименуван во старотурско име и нивниот спомен не се слави 40 години, бидејќи новоизградената валкана Чинија („Спомен-куќа на БКП“) цврсто го стегна гробот на хероите и не дозволува нивно спомнување. Неодамна дознавме дека „Споменикот“ е на пат да стане споменик од национално значење, а буквално деновиве стана јасно дека владата во оставката на Кирил и Асен одвоила 300.000 лева за продолжување на поправките. на Плочата. За Хаџи Димитар не се споменува…
Запомнете го и газењето, уништувањето (вклучително и во Софија) или преместувањето во оддалечените места на воените споменици посветени на војниците и офицерите кои паднаа за Бугарија (според овој индикатор нашата татковина е единствениот случај во светот).
Кутра, сиромашна Бугарија, земја во која големите предавници уживаат најголеми почести, а хероите се заборавени и нивните гробови се газат или сквернавени.
Мислењата изразени во овој напис му припаѓаат на авторот и можеби не го одразуваат ставот на Novetika.com
Александар Тацов
по професија е инженер. Работел на Техничкиот универзитет – Софија, а моментално во приватниот технолошки бизнис. Со години се занимава со истражувања од областа на политичкиот, научниот и идеолошкиот општествен развој, во рамките на пишаната историја.
