Бугарскиот премиер Филип Димитров кој беше премиер во моментите кога Жељу Желев беше претседател и кога Софија ја призна независна Македонија вели дека решение на спорот меѓу Македонија и Бугарија е можно само ако двете страни бидат рамноправни.
Димитров вели дека посилниот односно Бугарија треба да даде позитивни сигнали.
,,При признавањето на независноста на Македонија во 1992 година, Бриго Аспарухов ни се закани со агресија од југословенската армија. Македонија е сложена земја. Историјата е важна. Отсекогаш имало искривувања, но на светот на крајот му требаат поубедливи аргументи. Во нашиот регион, изгледа не сите разбираат дека политиката не е само пазарење. Прво треба да докажете кој сте и што сте, па дури потоа сакате поддршка”.
Ова во интервју за БГНЕС го вели актуелниот уставен судија Филип Димитров, поранешен премиер на Бугарија (08.11.1991 – 31.12.1992) и претседател на УДФ (декември 1990 – крај на 1994 г.). На 15 јануари 1992 година на Народното собрание му ја соопштил одлуката за безусловно признавање на Република Македонија од Бугарија.
Пренесуваме дел од материјалот што агенцијата БГНЕС го објави како разговор со Филип Димитров:
БГНЕС: Која беше водечката причина и мотивација за признавањето на независноста на Република Македонија на 15 јануари 1992 година?
Филип Димитров: Прашањето не беше дали да се признае, туку кога и како. Значи вие всушност ме прашувате зошто веднаш и зошто безусловно.
Отпрвин, војната во Хрватска продолжи, и покрај примирјето на почетокот на јануари, а опасноста од напад на непризнаена Македонија беше опиплива. Можете ли да замислите какви маси бегалци би отишле во Бугарија и колку ситуацијата би станала неконтролирана ако треба сами да се справиме со тоа?
Знаевме дека Турција разговара за брзо признавање, но тоа нема да биде директно засегнато. И само со решително однесување можевме да сметаме на привлекување меѓународна поддршка во таква ситуација.
Бевме познати како најлојален комунистички сателит. Гледајќи ги националистичките испади во Грција, западните земји не знаеја што да очекуваат од нас и без јасно однесување ќе зазедоа став на чекање и да видиме. Немаше време за двоумење. Во тоа време, бригадниот Аспарухов природно не заплаши со разузнавачки информации дека ако признаеме дека ЈНА ќе ја нападне Бугарија, но барем сфатив дека и да не лаже ако не спомнат нас, а не Македонија, сепак тоа е заплашување.
Другата причина, не помалку важна за брзање, беше тоа што ги познавав своите луѓе. Во тој момент владееше ентузијазам за ослободување на Македонија. Но, ако дадов време да ги подигнам сите патриотски пароли, шансите за националистичка интоксикација постоеја. Тогаш последиците би биле мрачни. А се работеше за иднината на Бугарија како западна земја. Грција веќе беше во семејството додека ние ги бркавме Европа и НАТО, со ужасната репутација на
БГНЕС: Која беше водечката причина и мотивација за признавањето на независноста на Република Молдавија на 15 јануари 1992 година?
Филип Димитров: Прашањето не беше дали да се признае, туку кога и како. Значи вие всушност ме прашувате зошто веднаш и зошто безусловно.
БГНЕС: Денеска повторно сме пред важна одлука. Која е вашето решение за да се излезе од ситуацијата?
Филип Димитров: Не сум во позиција да и дадам мудрост на власта. Но, лично јас сум убеден дека нема начин да се договориме ако не разговараме како рамноправни, без притисок и без „обрачување“.
Може да има проблеми и триење, но тие се измазнуваат со текот на времето ако дури и еден, можеби најсилниот, дава позитивни сигнали. Но, ако во поделено семејство некој од нив гази со нога и вика: „Како не ме сакаш така! Како ме сакаше пред десет години!“ Звучи прилично смешно, нели? Љубовта и почитта не се бараат преку расудување. Затоа безусловно ја признав Македонија. Тогаш веднаш скокнаа ,,Стојанганевци” (Националистите) и сличните да објаснат како ние не сме признале јазик или народ или Господ знае што друго.
