Бугарскиот европратеник Александар Јорданов одново ѝ се наврати на својата омилена тема „Македонија“, овојпат порачувајќи им на „пријателите“ отаде југозападниот дел на границата да се погледнат в огледало за да видат дека се – Бугари?!



„Македонците, исти нашинци, сочувале многу патријархални бугарски традиции. Заслужуваат пофалба. Тоа што некои од нив тврдат дека не се Бугари, отсекогаш сум го припишувал на комунистичкиот србомански режим во бившата југословенска република. Факт е дека денешните Македонци јазикот можат да си го искривоколчат, да го србизираат, да ги заменат бугарските букви и зборови со српски, но не можат да ги променат народните нашински традиции и обичаи. Народната култура: фолклор, битови и празнични традиции, останува иста. Затоа што една е нашата народна психологија, како и нашиот национален идентитет. Затоа кога одам во Северна Македонија, како да сум дома во Бугарија. Дури и престанав да обрнувам внимание на кичестите новоизградени згради во центарот на Скопје во стил каков што не постоел во овие краишта и кои нашинците рај Вардар апсолутно ‘ментарџиски’ ги нарекоа ‘македонски барок’. Нема таков.

Нашинското во Македонија пред 80 години величествено го отслика поетот Александар Караманов, кој е радовишанец, но никаде во својата поезија не спомнува Македонци. Затоа, пак, често потсетува на бугарски историски личности и национални херои. Тоа го прави, на пример, во неговата стихотворба ‘Народот’, која до ден-денес не смеат да ја објават во Северна Македонија. Всушност, не бил свесен само овој поет дека Македонците се дел од бугарскиот народ. Тој дури напишал во својот Дневник дека сака да стане писател како Иван Вазов. А сите знаеме дека Вазов е можеби најбугарскиот писател. Затоа го нарекуваме патријарх на нашата литература. Неговата лоза е од Македонија, поточно од тој дел каде што и денес живеат повеќе Албанци. Вазов го нарекува Арнаутлук.

Се разбира, во Северна Македонија нема да ‘паднат на грб’ и да го признаат тоа што им беше јасно не само на Караманов, туку и на нашите преродбеници Григор Прличев, браќата Димитар и Константин Миладинови, Кирил Пејчиновиќ, Рајко Жинзифов, на револуционерите Делчев, Груев, Сандански, Тошев, Александров, Сарафов, Михајлов и останатите.

Сите тие знаеле дека, кога ќе кажеш Македонец, мислиш на вистински Бугарин. Големиот бугарски и интернационален писател Димитар Талев, роден во Прилеп, тоа величествено го откри во своите романи. Но, точно е и дека кога велиш Бугарин, неминовно мислиш на твоите браќа во Македонија, на македонските Бугари. И за Добруџанските Бугари, се разбира. И за Тракијците, и Мизиските Бугари. Воопшто за нашинците.

Впрочем, сето ова може да се каже вака: еден татко не може да ‘направи’ два народа. А таму некаде, во историјата, живееле и оставиле наследници предците на денешните Македонци, како и многу пишани сведоштва, многу народна култура, кои велат дека биле Бугари. Браќата Миладиновци, на пример, собираат бугарски народни песни од Македонија. Не собираат македонски, оти во тоа време, првата половина на 19 век, не нашле такви. Да ги нашле, сигурно ќе ги запишале. Зошто да ги кријат? Охридските песни како ‘Билјана платно белеше’ се пеени од Бугарите во Охрид. А овие факти не можат да ги променат ниту денешните македонски политичари, ниту оние кои ја разбираат Европа, обединети во нејзината различност, од Брисел. Нема да имаат доволно живот да ги променат. Затоа редовно им приговарам на македонските политичари, кога ќе седнат или ќе станат сè за нешто Бугарите им се виновни. И сè уште го бараат идентитетот.

Кога станав член на Европскиот парламент во 2019 година, имав голема желба да им помогнам на луѓето од Северна Македонија да тргнат по вистинскиот пат, односно бугарскиот пат, кој ја одведе нашата земја кон членство во ЕУ. Но, постепено се уверив дека македонските политичари и главно оние од партијата ВМРО-ДПМНЕ, како и претседателот на државата, работат против овој македонски интерес. Тие не сакаат Северна Македонија да стане членка на ЕУ. Затоа и ја ‘тупат’ топката. Тие не го направија ни најлогичното нешто што ЕУ го очекуваше од нив и што дури и ветија дека ќе го направат, а тоа е да го вклучат во својот Устав домородното население на земјата. И ова население, како што е познато историски, се Бугарите, македонските Бугари. Затоа што во оваа земја нема постароседелска етничка заедница од бугарската. Барем јас не сум читал за Македонци во времето на Цар Самуил, на пример.

Димитар Талев многу прецизно ги проучувал историските извори за да го напише својот роман за Цар Самуил. Но, исто така во него не спомнува Македонци. Ни Грците не спомнуваат Самуилови Македонци. Тие тврдат дека нивниот император Василиј се борел со Бугари, неговата војска Бугари ослепела. Затоа го нарекуваат бугароубиец. И сите странски дописници пишуваат дека Илинденското востание е бугарско востание. А Крушевската Република е дело на македонските Бугари. Штабот на крушевските востаници заседавал во семејниот дом на бугарскиот писател Георги Томалевски. Сето ова го знае македонскиот професор и историчар Драги Георгиев, кој го предводи македонскиот дел од Мешовитата бугарско-македонска комисија за историски прашања, но не го кажува јавно.

Исто така, малку е веројатно дека мојот истоименик, кој во Северна Македонија се нарекува Македонски, а во Грција и во светот – Велики, дека зборувал на ‘македонски јазик’, односно ‘поедноставен бугарски јазик’, како што веќе забележал во средината на 19 век писателот Кирил Пејчиновиќ од тетовското село Теарце. Поедноставен јазик ќе рече народен говор или, како што уште го нарекуваат научниците, регионална форма на бугарскиот литературен јазик. Затоа што Бугарија е голема и во неа има многу национални јазици. Но, Александар Македонски не зборувал ‘македонски јазик’.

И сега за вистинското.
Во Северна Македонија, напролет претстојат претседателски и парламентарни избори, кои, сепак, нема да донесат позитивни промени во земјата.

Источногерманците, како прагматични луѓе, на поефективен начин решија сличен проблем со македонскиот. Тие му рекоа збогум на ‘трабантот’ и тукуречи за една ноќ станаа европски граѓани. Излегоа одлични измамници. Затоа и денес во Европа велат: Германците се обединија, а Бугарите се разединија. Источногерманците не чекаа никакво владеење на правото и какви било критериуми од Копенхаген. Тие станаа дел од ЕУ уште пред да ја надминат корупцијата. Тие не се занимаваа со идентитети, антиквитети, фашизми и комунизми. Немаше ниту извештај за нивниот напредок во Источна Германија, какви што пишуваат денес за секоја земја-кандидат за ЕУ ​​од Западен Балкан. Тие го фатија својот интерес за рогови и го урнаа Ѕидот. А Македонците го прават спротивното од Германците. Тие креваат ѕид кон Бугарија, а тоа значи и кон Европа.

Мојата надеж е во самосвесните Македонци, односно во македонските Бугари. Тие се оние кои можат да ја променат на подобро оваа држава која, не знам зошто се залепи на географското име Северна. На север се Шведска и Данска. А белгиското кралство е далеку на север. Но, Македонија не е на север. Или географијата е малку либерализирана? Но… македонска работа. Така решиле, така потпишале. А што се однесува до Албанците во Северна Македонија, преку глава им е од неадекватна политика. Тие исто така имаат право да бидат европски граѓани.

Сега, драги мои пријатели од Северна Македонија, затворете ги очите и размислете малку. Добро. Сега отворете ги. И погледнете се в огледало. Што гледате: Македонец, вистински Бугарин!“, го цитира бугарскиот весник „Труд“ амбасадорот на Бугарија во Скопје од 2001 до 2005 година.