Украинските напади во Курск кои сè уште се обвиени со мистерија и за нив само се шпекулира, јасно покажаа дека одлуката на Украина да ја нападне Русија успеа целосно да ги избрише „црвените линии“ на Владимир Путин, како и стравовите на Западот од ескалација, пишува Питер Дикинсон во голема анализа објавена на веб-страницата на американската непрофитна организација Атлантик совет.
Украинската летна офанзива е пресвртница во актуелната војна и историска пресвртница сама по себе.
За прв пат по Втората светска војна, Русија беше нападната од странска војска.
Во текот на првата година од војната, додека Путин се подготвуваше да ја објави анексијата на окупираниот украински град Керсон, тој предупреди дека секој обид за повторно заземање на оваа „руска земја“ ќе резултира со нуклеарен одговор.
Инвазијата на Курск директно го оспори раширеното верување дека руската инвазија дошла во ќор-сокак и дека ништо повеќе нема да се решава на бојното поле.
Но, уште поважно, ја разоткрива суетата на „црвените линии“ на Владимир Путин и наивноста на западните идеи за „менаџмент со ескалација“и можна употреба на нуклеарно оружје.
„Не блефирам“, славно изјави Путин.
Но, кога Украина го ослободи Херсон само неколку недели подоцна, Путин забрави на нуклеарната опција.
Наместо тоа, тој им нареди на своите поразени сили тивко да се повлечат.
