Бараниот учесник во настаните од „ноќта на крвавите глави“ и се предаде на полицијата на Македонија, пишува во анализата за бугарскиот весник Труд за доброволното предавање на Дејан Д, гонет за настаните за 27 Април кого претходно Шведскиот врховен суд одби да го депортира во Скопје затоа што заклучи дека се работело за политичка пресметка.
Според авторот на анализата Костадин Филипов кој важи за бугарски националист и критичар на националните позиции на ВМРО-ДПМНЕ кој беше долгогодишниот дописник на бугарски национални медиуми од Скопје во Македонија во тек е тивок процес на ослободување од обвиненијата за осудени за тероризам против уставниот поредок и безбедноста.
,,Сè беше направено доволно театрално за да изгледа случајно. Во неделата пред пладне пред полицискиот пункт на граничниот премин со Бугарија „Деве Баир“. а кога ги доставил личните документи, на екранот од компјутерот на дежурниот се појавил натпис дека се бара и треба да биде лишен од слобода.
Дотичниот не покажал никаков отпор, напротив изјавил дека доброволно се предал. Потоа се прекрстил, се поклонил до земја, ја бакнал земјата и се препуштил во рацете на властите. А за да нема сомнеж за доброволноста на делото, наведениот Д.Д. го пречекале двајца адвокати од Скопје и камера на една од телевизиите од главниот град. Полицајците на граничната станица беа сведоци на нешто што било различно од се досега”, пишува Филипов.
Тој смета дека целата приказна е создадена е некаде во седиштето на владејачката партија ВМРО-ДПМНЕ и во владините кругови, кои тивко, но агресивно сакаат да ја расчистат историјата на таа ноќ на 27 април 2017 година, која според авторот станала позната како „Ноќта на крвавите глави“ иако таква фраза во Македонија не се користи за 27 Април.
,,Дотичниот Дејан Давидовски е еден од 33-те обвинети за настаните од предметната ноќ, кога симпатизери и членови на ВМРО-ДПМНЕ упаднаа во зградата на Собранието и употребија насилство врз пратениците од тогашниот опозициски Социјалдемократски сојуз на Македонија (СДСМ). За да не оди во затвор, Давидовски, познат и како Дешо, ја напушти земјата и седум години се криеше од правосудниот систем на Македонија во Шведска.
Се разбира, властите во Скопје издадоа меѓународна потерница по Давидовски, а во април 2019 година беше пронајден и приведен во Стокхолм. Но, барањето на институциите од Македонија за екстрадиција беше одбиено од шведскиот Врховен суд, бидејќи толкувањето на обвинението од Македонија против Давидовски за тероризам не се совпадна со мислењето на шведските судии. И така тој остана во северната земја до денот кога доброволно им се предаде на властите во својата татковина.
Како што стана јасно, на граничниот премин Давидовски го чекале двајца адвокати. Еден од нив е симболична фигура во правосудниот систем на Македонија. Станува збор за Тони Менкиновски, во својата земја познат како „бранител на Македонците од Бугарија“, кој ги води повеќето случаи во Судот за човекови права во Стразбур и се фали со победата над бугарската правда. Негова лична и професионална заслуга се дел од тие 14 пресуди против нашата земја, кои неодамна новите владетели од ВМРО-ДПМНЕ постојано ги споменуваат во контекст на реципроцитет, кога станува збор за повеќе права за Бугарите во Македонија и нивно вклучување во државата.
Менкиновски, инаку партиски активист на ВМРО-ДПМНЕ, член на правната комисија на партијата, беше тој што до Уставниот суд на Македонија ја поднесе иницијативата, со која документите за регистрација на клубовите „Иван Михаилов“ од Битола и „Цар Борис Трети“ се спорни од Охрид. Неговиот аргумент беше дека тие се „неуставни, бидејќи имаат за цел насилно уривање на уставниот поредок, негирање и попречување на слободното изразување на националниот идентитет на македонскиот народ и поттикнување национална омраза и нетрпеливост“. Знаете што се случи потоа и каква е судбината на двата бугарски клуба во Македонија.
Првото прашање што се појави околу доброволното враќање на Давидовски е сосема природно, а тоа е: зошто сега? А одговорот е, исто така, природно логичен – затоа што два месеци во Македонија владее владата на ВМРО-ДПМНЕ, чиј партиски војник, а според некои и силеџија е личноста за која станува збор. Така, случајот со приватен мај влегува во една поширока правна и политичка рамка што ја покажува тивката, но недвосмислена намера на новите власти да им возвратат на своите членови, поддржувачи и симпатизери кои беа обвинети и осудени за насилството ноќта на 27 април.
Во најмала рака, нивното учество во нападот и уништувањето на парламентот треба да се гледа низ нова леќа која би го оправдала нивното однесување. Не заборавивте што рече тогашниот претседателски кандидат професор Гордана Силјановска-Давкова на почетокот на својата изборна кампања. Една од првите работи што би ги направила е да ги помилува сите 33 осуденици за учество во „ноќта на крвавите глави“. Иако, како што гледам, новите власти најдоа релативно легитимен начин некои од осудените да ги задржат надвор од затвор.
Во вкупната промена на персоналот во администрацијата, која уследи по победата на ВМРО-ДПМНЕ на парламентарните избори во мај и формирањето на новата коалициска влада на Христијан Мицкоски, друг партиски војник – Александар Пандов, доби функцијата раководител на институцијата која го надгледува извршувањето на казните и други санкции на осудениот. Истиот Пандов е еден од активните членови на раководството на ВМРО-ДПМНЕ, нејзин активен и радикален пропагандист, кој е и директор на таканаречениот Патриотски институт „Гоце Делчев“, создаден од ВМРО-ДПМНЕ за обука, обука и едукација на кадри за потребите на партијата. Пандов, израснат како еден вид идеолог на доктрината, сака да се слика во униформа на комитите и да ги прикачува овие фотографии на Фејсбук. На крајот на краиштата, негово право е да се облекува како што му одговара, што е лошо е друга работа – откако ја презеде функцијата во затворите, 15 лица од тие 33 кои издржуваат казна за насилството на 27 април се ослободени.
Секој од нив, како што признава и самиот Пандов, до управата на затворскиот дом поднел барање за ослободување, придружено со лекарско уверение за боледување, кое не му дозволува на лицето да продолжи со издржување на казната. Пандов јавно призна дека во ваква ситуација, во која затвореникот поднел барање со дијагноза од официјална здравствена установа, не му останало ништо друго освен да го ослободи.
Будните новинари блиски до сега опозициската СДСМ открија дека меѓу ослободените од Пандов со истото образложение бил и неговиот заменик директор во Институтот „Гоце Делчев“, Горан Ангелов, кој има уште пет години од казната. И тој е на слобода со препорака „да се лекува во болница“. Истите будни колеги истакнаа дека Ангелов не само што не ја почитува оваа „препорака“, туку и шета низ државата и учествува на партиски настани на ВМРО-ДПМНЕ.
Морам да признаам, пишувајќи ги горенаведените редови цело време не ме оставив чувство на нешто . Патем, ова чувство е секогаш присутно кога станува збор за Македонија. Но, ако преминеме од приватно на општо, ќе мора да признаеме дека и Мицкоски сака да ја врати ситуацијата од времето на неговиот претходник на чело на партијата, Никола Груевски, во која правдата секогаш беше при рака кога политички задачата мораше да се исполни. Нешто што веќе го видовме и чии корени кај Вардар веќе се изгребани. Па, извесен Дејан Давидовски-Дешо се врати од странство, но големото прашање за враќањето на самиот Груевски од егзилот во Унгарија останува во полна сила.
Па секогаш на крајот ќе прашуваме: а Никола Груевски кога”, пишува Филипов кој не може да ја скрие тагата дека во Скопје на власт на местото на вазалската пробугарска СДСМ дојде ВМРО-ДПМНЕ која води своја политика од национален интерес за Македонија и Македонците а не од интерес за Бугарија и другите соседи.
